توی جاده زندگی

راستش خجالت میکشم بگم تنهام، حتی در نماز سرم رو از روی مهر بالاتر نمی گیرم، چون یاد اون روزهایی میفتم. که از تنهایی پیش خدا گله می کردم. خدا رو با این همه عظمت نمی دیدم. کمک امدادهای غیبی رو نمیدیدم.وجود حضرت مهدی(عج) رو درک نکرده بودم و.....

حالا سعی می کنم، زندگیم سراسر مهدی بشه. دروغ چرا گاهی وقت ها جادا خاکی می زنم، اما باز بر می گردم. چون دلم برای رانندگی در جاده اصلی تنگ میشه. چون توی جاده اصلی، خدا هست. روشنایی هست. امنیت هست و ائمه.... با این همه دارایی، کفرنعمته بگم تنهام. کسی که با خدا معامله کرد، هیچ وقت از تلاش جا نمی زنه. تلاشی که امیدوارم یک روز به شهادت منتج بشه