پرواز

وقتی تو را نخواهند انقدر عرصه را برایت تنگ می کنند، تا خودت بگذاری و بگذری، شاید قسمت به رفتن باشد. می بینند خوب پرواز می کنی بال هایت را می چینند و می گویند حالا پرواز کن، چون وزغ ها روی دو تای خوب فشار می آوری و می پری، چون دلت با پرواز است. پاهایت را می گیرند و می گویند پرواز کن ....

پرواز کن...

پرواز...

و من هر روز از طرف سیم خاردارهای ذهن بدبین پرواز می کنم..

بی بال، بی پا و بی چشم....

ولی هنوز عشق رهبر اندیشه ام رابه پرواز در می آورد.

حتی اگر تمام ابزارهای پرواز را بگیرند... گاهی وقت ها از این همه بی سوادی خنده ام می گیرد.گاه از این همه بدبینی خنده ام می گیرد و به خود می گویم چه زجری می کشند نزدیکان آنها.

و من که هرگز دشمن نبودم ولی به زبان دشمنم خواندند.کاش می دانستم از این همه آزار روحی به دنبال چه هستند، کاش می دانستم .کاش