چند تکه استخوان و عالمی حرف

باد غریبانه از میان سیم خاردارهای زنگ زده می پیچد و از فراز باقیمانده سنگرهای می گذرد، اما صدای باد تنها نیست، صدای لالایی مام وطن هم هست، که از غم دوری فرزاندانش، می خواند، می شنوی؟، می بینی صدایش چه سوزی دارد؟ .ببین چه زیبا بر دل می نشیند؟، این نجوای غریبانه باد....
ای موسیقی لالایی مادرانه غریب...
بعد از گذشت قریب سی سال،
اینجا تتها جایی است، که لباس های گشاد به تن آدم هاش می آید، بر تنی که تنها چند تکه استخوان, در لباس خاکی رنگشان باقی مانده است، نه گوشتی، نه پوستی و نه....
اما هنوز پیشانی بند یا حسین(ع) مثل روز اول بر پیشانیشان می درخشد. بعد از گذشت نزدیک سی سال از شنیدن اولین مارش جنگی ....