سرزمین نینوا یادش بخیر

عحیب حکایتیست حکایت سکوت در صحرای کربلا.اگر می خواهیم عظمتش را درک کنیم باید اهل دل بود . وقتی که کل زمین کربلاست وقتی که کل روزها عاشوراست.قیام حسین نه از سر تزویر بود و نه از سر جهل .قیام حسین را پیش از حسین نوید داده بودند .چون وعده الهی در این بود .مگر حسین نمی دانست که دارد با پای خویش به قتل گاه می رود .مگر نمیدانست که رفتنش بازگشتی ندارد جز به سوی خدا .پس چگونه است که با اشتیاق به سوی حق شتافت و بر کفر تاخت .مردان خدا با اگاهی به عندالرب می روند .مردان خدا پرده پندار دریدند .یعنی همه جا غیر خدا یار ندیدند .و این ایمان حسین را نشان میداد .که یاری چون خدا را برگزید و 75تن مردانی خدا جوی را .اولین درس که واقعه کربلا به ما می اموزد همین است.به والله با وجود خدا ما هیچ ترسی از دشمن نداریم حتی اگر دشمن ما شیطانی چون شمر باشد چون یزید باشد . یاد شهید والا مقام مطهری افتادم که گفت یزید 1400سال پیش مرد ،رفت .یزید امروز را دریابید.و اکنون میبینم چه جنایتهایی که داعش در سوریه و.... انجام نمی دهد .امرور
کودکان سوری را سر میبرند و گویا واقعه کربلا دارد مجددا اتفاق می افتد .کودکانی که مظلوم بودند .دیروز هم عزیز زینب علی اصغر شهید کردند .ما باید در فقدان حسینی گریه کنیم که در شناختش غفلت کردیم .کار ما از گریه گذشته است باید خون گریه کنیم چرا که تاریخ به عینه تکرار شده است و ما از فلسفه قیام غافل شده ایم .السلام علیک یا اباعبدالله
به قلم راوی66